Οι γονείς εγκαταλείπουν τα παιδιά τους. Τα παιδιά εγκαταλείπουν τους γονείς τους. Οι γονείς προστατεύουν ή εγκαταλείπουν, αλλά πάντα εγκαταλείπουν. Τα παιδιά μένουν ή φεύγουν, αλλά πάντα φεύγουν. Όλο αυτό είναι άδικο, και πάνω απ’ όλα ο ήχος των λέξεων, γιατί η γλώσσα μάς ευχαριστεί και μας μπερδεύει, γιατί αυτό που κατά βάθος θέλουμε είναι να τραγουδήσουμε ή να σφυρίξουμε μια μελωδία, να περπατήσουμε σε μια γωνιά τής σκηνής σφυρίζοντας μια μελωδία. Θέλουμε να είμαστε ηθοποιοί που περιμένουν υπομονετικά τη στιγμή για να βγουν στη σκηνή. Όμως το κοινό έχει φύγει εδώ και πολύ ώρα.