«Η κατασκευή της αθωότητας όταν η μνήμη ανασυνθέτει την παιδική ηλικία είναι απαραίτητη ως αντίβαρο σε ό,τι ακολουθεί. Σαν δώρο που χάθηκε και αξίζει τουλάχιστον τον θαυμασμό».

Βλέπεις ένα σπίτι και το αναγνωρίζεις ως δικό σου. Έναν άντρα και τον αναγνωρίζεις ως γείτονα. Έναν δρόμο ως καταγωγή. Έναν ήλιο ως ήλιο. Και ούτω καθεξής. Με τον καιρό μπερδεύεσαι και ορίζεις ξανά. Κάτι δικό σου ως σπίτι. Τον γείτονα ως άντρα. Και ο ήλιος πάντα ήλιος.