Να παίρνεις την κάθε μέρα όπως έρχεται, να τα βγάζεις πέρα μόνος σου ό,τι κι αν ήταν αυτό που συνέβαινε σε όλους. Να επιβιώσεις. Εσύ. Οι απόγονοί σου. Οι κοντινοί. Οριακά και οι φίλοι σου.

Αν δεν περάσει στη λήθη μια γυναίκα, γίνεται οικογένεια.

Δεν υπάρχει ούτε λησμονιά ούτε νοσταλγία, μόνο λέξεις μαζεμένες όλες μαζί, όμορφα φτιαγμένες για να λες το αυτονόητο, πως η ζωή είναι αδιανόητη.

Κανένας δεν έχει διαβάσει ό,τι κι εσύ, ούτε έχει ακούσει ό,τι κι εσύ, ούτε έχει δει ό,τι κι εσύ. Κανένας. Κι αυτό είναι το βασικό που μας ενώνει και μας χωρίζει και μας αλλάζει. Γι’ αυτό σμίγουν και χάνονται έπειτα οι άνθρωποι.